Ik kan iemand begrijpen. Ik kan zeggen dat wat hij voelt logisch is, en dat meen ik dan ook. Toch werkt het anders dan wanneer iemand anders in de kring zegt: goh, dat heb ik ook.
Dat is het verschil tussen begrepen worden en herkend worden. Het eerste is geruststellend. Het tweede haalt iets weg waar je zelf niet bij kon: het idee dat je de enige bent.
De groep is niet het decor
Bij een themabijeenkomst zit je met acht tot tien mensen rond één onderwerp. Zelfcompassie, vertrouwen, grenzen aangeven, zingeving. Steeds één thema, twee uur.
De groep is daarbij niet de omlijsting van mijn verhaal. De groep ís het werk. Wat de een zegt, zet bij de ander iets in beweging waar ik met geen enkele vraag bij was gekomen.
Voor wie het minder geschikt is
Zit je middenin iets waar je eerst zelf doorheen moet, dan is een een-op-een-traject meestal beter. Een groep vraagt dat je een deel van je aandacht bij anderen kunt houden, en dat lukt niet altijd.
Twijfel je, bel dan even. Dan hoor je in tien minuten of het bij je past, en anders kijken we naar iets anders.